sevgiliye mektup -2-

En sevgili; Gelirken ardımda bıraktıklarımı ve gidince ardımda kalacakları düşündükçe; en olmazlara kayıyor beynimdekiler… Ey benim olan; yaraların daha taze bilirim… Nasıl sağaltırız kabuk tutmuşları-tutmamışları bir bunu bilemem işte! İki yarım her zaman bir tam etmiyor ne yazık ki. Bir seni ve bir de beni toplasak elimizde sadece kanayan birer geçmiş ardıllanıyor. Sen bende bulduklarınla mutlu musun ya da yetinebilir misin bilmiyorum… Ama dürüst olmak lazım gelir en başından beri; ben umduğumla yüzleşemedim…Eksik olan biz; bir aşkı bütünleyebilecek miyiz? Kaygılıyım… Bu karamsar bir yazı değildir!Sadece düşünmek gerek, düşünmeye sevk etmek… Biraz feda daha gerekli değil mi? Ne de çok istendi bizden bu gereklilik… Hep feda ettik, hep kestik canımızdan birer birer en çok da bize gerekli olan parçaları… Bizden beslenenler düşünmediler eksilenlerin yerinin dolmayacağını… Dört bir yandan çevirmişler sert çelikten çeperlerle kara gündüzleri… Çeperler, biz zorladıkça damarlarımızı çatlatan bir dirençle karşı duruyor gecelerin aydınlığına… Beni zalim bulursun kimi zaman! Bir bana bak; bir de benden gayri zalimlere! Şimdi sen koy adımı zalim olan ben miyim? Biraz ısırık, biraz kan, bir parça sahiplik… Ne olur biraz cadılıktan? Ne eder, ne eylersin adam? Yükümü almak, kadınlığımı pekiştirmek için ne edersin? Bu kadar güçlü müsün? Senden gücünü çalmama izin verir misin geceleri? Gücünü emsem; kara gündüzler için de büyü yapsam sana -takatten düşmemen için? Geceleri renk renk büyüler yapıp kendime bağlasam, tütsülerle başını döndürüp kendinden geçirsem, günün-güneşin ilk ışıklarıyla da azad etsem; kara gündüzlerimizin aydınlık gecelerinde evimizin ışığı, sevdası, mutluluğu parlasın diye… İradeni teslim eder misin- infazına sebep fermanın koynumda çürüsün diye…