soğuk bir ankara günü...
bir park var tam okulumun yanında. orda tanıdım bu kızı! benim gibi yerinde duramayan, çenesi kapanmayan, cıvıl cıvıl bi kız...
bazı günler beraber bekledik parkta... bir bardak sıcak çayı paylaştık nöbetleşirken -bir yudum dostluğu,yoldaşlığı... ben türkü söylerken, o kaydediyordu hafızasına her bir kelimeyi...
soğuk gecelerde bir parça ateşin etrafında bölüştük son cigarayı, bir battaniyeyi...
an oldu -kanımız karıştı birbirine!
kan kardeşi olmadık, kor kardeşi olduk! içimiz yanarken parkın sakinlerine, korlar dağladı küçük/çocuk yüreklerimizi.
an oldu -koptuk!
her birimiz ayrı diyarlara savrulduk! ama bu kor kardeşliği işte! kan çekilince vücuttan, solmasın diye kardeşliğimiz, kor kardeşi olduk biz! öyle ki; cehennemin taa en dibinde, korların davetine icabet edince, birleşip yek vücut olabilmek için...
sefalar getirdin, başım gözüm üstüne geldin ****serçawan ra xatın keçê****
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder