Parkın birinde,
Yalnızlığa mühürlü bir heykel önünde,
Sabahın ilk sıcaklığını kuşlarla paylaşmak istiyorum.
Şimdi geceyi benimle nöbetleşen birileri var!
Belki gece bile olsun istemez garipler -sabahtan gayrı umutları olmayanlar...
Götürmüyor ayaklarım bu gece beni eve.
Sokaklar da yürümeyi unutanlar içindir bazen.
Bedenimin sahibi değilim artık,
Satıyorum kendimi yalnızlığa!
Okyanus gibiyim ama beslenecek dere bile bulamam -ne yazık!
Bütün maviler "Ben"im,
Gökyüzü ve deniz unutuyor renklerini,
Elde kalan sade gri bir sazlık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder