Kader denilen melanet şey -değişmez ve kadim bir şey anlaşılan... Sabah pencerenin perdesini açınca, bana vuran her güneş ışını, yalnızlığa, kedere, kadim acılara ve umutsuzluğa yansıyor.
Teğet geçen her mutluluğun, ruhumla kesişme noktasını aramaktan yorgunum. Yaşamın felsefesini yaparken bunu bir trajediye dönüştürmemek mümkün elbette ancak önemli olan doğru panzehiri bulup bu hastalıklı halden kurtulabilmek. Yaşamla barışık olmak, karşılıklı aşk yaşayabilmek için aşı gerekiyor bana sanırım, artık hastayım...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder